“Zamanı etkin kullanmak..”
Bir işin üzerine çok düştüğümüzde büyüklerimiz hemen “Acele işe şeytan karışır yapma!” der. Bu sözün doğruluğunun her seferinde tescil edilmesi beni çileden çıkarıyor. Dün sabah İstanbula gittim. Şirketimin eğitim departmanı ile çok önemli bir görüşmem vardı ancak sorun şu ki bu görüşme bana bir gün önceden yani Pazartesi akşamı bildirildi. Görüşme saati Çarşamba sabah 9.30 da idi. Normalde bu tarz görüşmelerin uçuşları idari işler departmanı tarafından ayarlanır ve 3-4 gün öncesinden elektronik biletler mail adresimize gelir ancak bu seferki biraz acil bir durum olduğundan mütevellit kendi organizasyonumu kendim yapmak durumundaydım. Görüşme günü ile bildirilen tarih arasında 1 gün olduğundan dolayı ne yazık ki uygun bir saatte uçak bulamadım. Bu nedenle 2 seçeneğim kalmıştı: Ya otobüs ile geceden yola çıkacağım ya da direkt arabayla gideceğim. Neyse otobüsle gitmeye karar verdim ve biletimi alıp gece 1.30′da Ankara’dan yola koyuldum. Normalde en geç sabah 7.00 gibi İstanbulda olmam gerekiyordu. 9.30 daki görüşmeye de zamanında yetişebilecektim.
İstanbul gişelere 50-60km kalmış olmalı ki uyandım, otobüs hareket halinde değildi. İleriye baktım ki ne göreyim; yüzlerce metrelik araç kuyruğu ve otobüs kaplumbağa gibi bile ilerlemiyor.. Sonradan gördüğüm üzere, 1-2km ilerde bir kamyon, otobanda giden sulama tankerine (dikkat lütfen otobandaki sulama tankeri!) arkadan feci bir şekilde çarpmış. Kamyonun ön yolcu tarafı, tasaya kadar girmişti resmen. Muhtemelen kamyon şöförünün, öndeki sulama tankerini görmemesi sonucu olmuş olan bir kaza, az kalsın görüşmeye geç kalmama neden olacaktı. Bu arada dipnot: Allah’tan bu kaza sonucu ölen ya da yaralanan yoktu. En azından görebildiğim kadarıyla öyleydi.
Bekle Allah bekle.. Tam saat 9.00′da otobüs firmasının kendi terminaline ulaşabildim nihayet. Resmen 8 saatte geldim Ankara’dan İstanbul’a. Bu da bir rekor sanırım. (: Oradan taksiye atladım ve 9.20 de Taksim Tepebaşındaydım. Taksici, çevre yolundan Tarlabaşına resmen uçtu! Otele girip, üzerimi değiştirip, şirkete nasıl depar attığımı bilmiyorum. Sadece şirketin turnikelerinden geçerken saatim 9.29′u gösteriyordu onu hatırlıyorum.
Zamanla yarışmak neymiş, bu İstanbul maceramda gerçekten anlamış oldum. Yorucu bir görüşme üzerine yorucu bir otobüs yolculuğunun ardından geriye kalan ise ilerde anlatacak “Zamanı etkin kullanmak” temalı bir hikaye oldu. Tabi şans faktörünü de dışarıda bırakmayarak.. (:
Etiketler:Ankara, görüşme, istanbul, otobüs yolculuğu, yolculuk
Şu an tam 902 kişi yazıları RSS ile takip ediyor. 
Bazı zamanlar her ne kadar hızlı olsakta mutlaka planda olmayan bir çok aksilik o an bizi bulabiliyor. Neyse ki sen şanslı günündeydin